Laat ik het verhaal over mijn ervaringen hiermee beginnen bij de middelbare school. Toen had ik mijn diagnose Asperger al gekregen, op 9-jarige leeftijd. Mijn klasgenoten daar was ooit wel eens verteld van mijn autisme. Het pesten viel wel mee, het kwam wel eens voor, maar niet in zodanige mate dat dat ik op mijn middelbareschooltijd terugkijk als een duistere periode. Ik denk dat hier twee redenen voor zijn. Ten eerste zat ik op een gymnasium, en ik vermoed dat het hogere schooltype wel betekende dat je hier niet gelijk met de nek aangekeken werd indien je ook nog eens wilde opletten tijdens de les. Ten tweede vertoonde ik veel sociaal kopieergedrag, en vermeed ik veel dingen waar ik dat niet zo goed kon of die ik moeilijk vond, zoals de meeste buitenschoolse contacten of het proberen aan te gaan van een relatie. Ik durfde op sociaal gebied nauwelijks risico’s te nemen. Dus ja, ik verborg mijn autisme, alhoewel ik op dat moment de volledige impact daarvan op het sociale vlak nog niet helemaal doorhad, denk ik. Wat ik hier schrijf is hoe ik er nu over denk.
Op het academische vlak maakte ik wel gebruik van enkele van de geboden ondersteuningsmogelijkheden, zoals extra tijd voor proefwerken en het maken van aantekeningen op een laptop in plaats van met de hand (ik tik sneller dan ik schrijf), waardoor ik mij ogenschijnlijk goed kon redden en veronderstelde dat er niet zoveel aan de hand was. Ik zie dit eerder als het negeren dan het ontkennen van autisme.

Op de universiteit wist mijn studiebegeleider van mijn autisme, mijn studiegenoten en huisgenoten niet. Pesten heb ik daar nauwelijks meegemaakt, vermoedelijk om soortgelijke redenen als die die ik eerder noemde, en ik denk dat ik ook redelijk thuis was binnen de groep van informaticastudenten. Er zullen vast ook meer mensen met autisme tussen hebben gezeten, maar ik was in die tijd eigenlijk nauwelijks met die vraag bezig. Het patroon zette zich dus voort.

Na mijn afstuderen ging ik aan het werk. 40 uur per week werken viel me zwaar, zwaarder dan verwacht. Mijn eerste baan was op de IT-afdeling van een werving- en selectiebureau. Ik kon het maar matig vinden met de collega’s van de andere afdelingen, die me veel te ‘populair’, corpsballerig en druk deden. Me hier staande houden kostte me, samen met het onderhouden van een eigen huishouden, zoveel tijd en energie dat er van een sociaal leven weinig overbleef, ook al omdat ik door het verhuizen mijn contacten van de universiteit was kwijtgeraakt.
Toen dat bedrijf de IT-afdeling ging inkrimpen, kwam ik bij mijn tweede werkgever terecht, een softwareleverancier voor overheidsinstellingen. In de kortzichtige commerciële cultuur die heerste in dit bedrijf, waar urenverantwoordingen de enige dingen leken die telden in plaats van de vakinhoudelijke kwaliteit van het werk, ging het pas echt mis. Om een lang verhaal kort te maken ben ik daardoor, in combinatie met ontevredenheid over mijn sociale leven, met een depressie in de ziektewet beland. Dat heeft zo’n twee jaar geduurd.

Toen ik besefte dat mijn werk en leven een fysiek en mentaal onhoudbare situatie opleverden, is bij mij de ‘knop’ omgegaan. Naast de begeleiding die ik kreeg, ben ik zelf heel veel gaan lezen over Asperger, autisme en het verbeteren van assertiviteit, sociale vaardigheden en werk- en leefomstandigheden. Uit die informatie is ook deze site ontstaan. Ik heb ook cursussen op dit vlak gedaan, en ik heb wel de indruk dat het enigszins geholpen heeft. Ik heb ook het contact opgezocht met andere mensen met autisme, via het genoemde forum, de autismevereniging PAS Nederland en verscheidene lokale organisaties. Ik voel me vaak thuis in die groepen, ik kan mezelf zijn.

Ik ben afgestapt van het idee dat zoveel mogelijk “normaal” doen en te proberen in de massa op te gaan tot het prettigste leven zou leiden. Het heeft er misschien voor gezorgd dat ik minder gepest ben op de middelbare school, maar ik heb de indruk dat het zich uiteindelijk tegen je keert. Het rationeel proberen te doorgronden van de vaak tegenstrijdige sociale patronen die nodig zijn voor kopieergedrag kost zoveel energie dat je dat toneelstukje misschien een hele tijd vol houdt, maar op een gegeven moment breekt het je op. Bovendien lijkt het erop dat het bij het zoeken van zowel een geschikte baan als partner het veel effectiever is als je dat kunt doen vanuit kwaliteiten van je authentieke zelf, zaken waar je achter staat, zonder al te veel toneelspel. Anders zal je dat toneelspel moeten volhouden, als je al door de “eerste ronde” komt.
Ik zal nu minder aarzelen om te vragen om aanpassingen in mijn omstandigheden die ik nodig denk te hebben, ook daar waar dat voor anderen niet op die manier het geval is. Zo werk ik bijvoorbeeld minder uren, en zal ik ook andere problemen, irritaties en wensen bespreekbaar (trachten te) maken met mijn leidinggevende en jobcoach. Plaatsen waar van me gevraagd wordt dat ik volledig met de kudde meedraaf zie ik als ongeschikt.

Dus, om het antwoord op de oorspronkelijke vraag samen te vatten denk ik dat ik voorheen mijn autisme wel heb verborgen en genegeerd, en dat ik, hoewel ik het nog steeds niet van de daken zal schreeuwen, dit negeren nu minder doe. Ik denk dat dit mij veel heeft opgeleverd, en zie dit als een belangrijke les binnen het beeld van het leven als een constant leerproces.

Mensen met een vorm van autisme vormen een uniek, en nog nauwelijks benut arbeidspotentieel dat op veel verschillende terreinen voor werkgevers waardevol kan zijn. Met de beeldvormingcampagne ‘Autisme Ten Top’ willen wij als organisatoren niet alleen de stigma’s rondom autisme doorbreken, wij willen toekomstige werkgevers bovenal bewust maken van de unieke kwaliteiten en mogelijkheden van deze doelgroep.

De beeldvormingcampagne ‘Autisme Ten Top’ is absoluut uniek te noemen. Het initiatief is tot deze campagne is niet alleen door mensen met autisme genomen, de campagne wordt door hen ook georganiseerd en gedragen. Om de stigma’s rondom autisme te doorbreken, én werkgevers bewust te maken van dit onbekende en unieke arbeidspotentieel, hebben Dr. Jaap Brand, en Drs. Carlo Post gezamenlijk het initiatief tot deze campagne genomen.

Door verspreid over het hele land werkgeversbijeenkomsten te organiseren, wil ‘Autisme Ten Top’ de bestaande vooroordelen rond autisme weg te nemen en geïnteresseerde werkgevers, middels praktijkvoorbeelden, te laten zien welke unieke kwaliteiten er schuil kunnen gaan onder het etiket ‘autisme’. Want het is juist hun autisme dat deze mensen in staat stelt een bijzondere aanwinst voor een organisatie te zijn!

Tijdens de bijeenkomsten zullen zowel betrokken werknemers, hun werkgever, als belangen – organisaties zich inzetten voor beantwoorden van vragen van deelnemende werkgevers over leven en werken met autisme, of de weg naar het succesvol inzetten van mensen met autisme binnen een bedrijf. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, is het tegemoet komen aan eventuele randvoorwaarden betrekkelijk eenvoudig. Vaak gaat het slechts om een prikkelarme omgeving, duidelijke afspraken, en een vast aanspreekpunt.

Op de bijeenkomst zijn ook ondernemers aanwezig die al langdurig mensen met autisme inzetten. Zij kiezen doelbewust mensen met een vorm van autisme voor, bijvoorbeeld, het ontwikkelen en testen van software, of voor digitalisering van archieven. Deze succesvolle ondernemingen zijn tot deze keuze zijn gekomen op basis van argumenten op het gebied van duurzaamheid, hoge kwaliteit, en vooral 100% klanttevredenheid.

Tot slot biedt de afsluitende borrel geïnteresseerde werkgevers de gelegenheid met potentiële kandidaten te netwerken.

De eerstvolgende werkgeversbijeenkomst zal worden gehouden op:
Donderdag 26 Januari 2012
Prismare theater Enschede,
Roomweg 167d,
7523 BM Enschede
van 13:30 uur tot 17:00 uur.

Deelname aan de bijeenkomst is gratis. U kunt zich inschrijven via: marjon@autismetentop.nl

Voor verdere informatie over de campagne kunt u kijken op www.autismetentop.nl

Sommige mensen halen hun energie uit de buitenwereld en anderen halen het uit hun binnenwereld. Het een is niet beter of slechter dan het ander. Er is helemaal niets ‘fout’ aan meer naar binnen gerichte mensen. Integendeel, maar je moet wel achter jezelf durven staan. Waarom zou je niet de overvloed, kennis en inzichten van een rijke binnenwereld mogen ervaren? Leer te leven waar je je het meest thuis voelt.

Niets is vermoeiender en pijnlijker dan het leven van een ander te leven. Het gevoel te hebben er niet bij te horen. Wat zou er gebeuren als je stopte met je overdreven aan te passen en steeds meer jezelf zou mogen zijn? Als jouw kracht echt van binnenuit komt, waarom zou je je daar dan niet op richten? Haal je plezier, kennis, inzicht en energie daar waar je je het meest welkom en thuis voelt.

Onze cultuur schreeuwt dat we sociaal moeten zijn, moeten meedoen, of in ieder geval net moeten doen alsof we erbij horen. Stillere, meer verlegen mensen krijgen allerlei negatieve etiketten opgeplakt. Bovendien overheerst de misvatting dat maar een klein percentage mensen van nature meer naar binnen gericht is. Ongeveer de helft van de mensen is meer naar binnen gericht en de andere helft meer naar buiten gericht. Een natuurlijk evenwicht.

Het gaat pas mis als ‘binnenmensen’ zich laten aanpraten door ‘buitenmensen’ dat ze meer mee moeten doen. Tegen zichzelf moeten ingaan. Met allerlei kunstmatige hulpmiddelen, drank, drugs, medicatie of simpelweg door zichzelf te overschreeuwen, probeert een grote groep binnenmensen de ‘rol te spelen’ van een buitenmens. Maar het blijft een toneelstuk, vaak met negatieve gevolgen, veel lichamelijke en geestelijke klachten.

Sommigen vervelen zich thuis en als ze alleen zitten, en anderen juist bij drukte en in gezelschap.

Een goed gesprek met één ander, ideeën eerst volledig uitdenken in plaats van ze direct uit te proberen, schrijven, lezen, muziek luisteren et cetera: voor binnenmensen een waar speelparadijs; voor buitenmensen saai en frustrerend. Waarom zou je niet eerst de tijd mogen nemen om rustig uit te zoeken en intern te beleven wat je later eventueel met de buitenwereld wilt delen?

Pas je aan, juist door jezelf te blijven. Blijf trouw aan je innerlijke principes. Veilig en stabiel van binnenuit. Thuisblijven, indrukken verwerken, wegduiken in boeken of internet, opgaan in alle creatieve uitingen van anderen, voelen en ervaren: voor een binnenmens een feest. Hij of zij voelt zich meer en dieper verbonden met de uitingsvormen en beschrijvingen van de belevingswereld van anderen. Een geestelijk contact zonder iemand te hoeven ontmoeten.

Gedwongen oppervlakkige sociale contacten kosten veel energie. Het delen van diepere ervaringen in een rustige vorm en omgeving geeft naar binnen gerichte mensen de meeste energie.

• Sommige mensen halen hun energie uit de buitenwereld en anderen halen het uit hun binnenwereld. Het een is niet beter of slechter dan het ander.

Het bovenstaande artikel is geschreven door Fred Sterk en Sjoerd Swaen. Zij zijn psychotherapeut en auteur van een reeks zelfhulpboeken. Meer informatie over deze reeks is te vinden op www.sterk-swaen.nl. Een aantal van deze boeken staan ook op deze site vermeld in de sectie Boeken. Dit artikel is afkomstig uit het boek Een droomleven. Gereproduceerd met toestemming van de auteurs.

Mensen met autisme gebruiken hun hersenen anders dan andere mensen, hetgeen zou kunnen verklaren waarom sommigen buitengewone vaardigheden hebben in het zich tot in detail herinneren en tekenen van objecten. Dit blijkt uit recent onderzoek.

Wetenschappers van de Universiteit van Montreal zeggen dat bij mensen met autisme de hersen­delen die visuele informatie verwerken zeer goed ontwikkeld zijn. Andere hersendelen zijn minder actief.

Volgens de Britse organisatie National Autistic Society dragen deze onderzoeksresultaten in belangrijke mate bij aan het begrijpen van deze conditie.

In het onderzoek, dat gepubliceerd werd in het wetenschappelijke tijdschrift Human Brain Mapping, werd 15 jaar aan gegevens samengebracht over hoe het autistische brein werkt.

Beter in visuele taken

Het onderzoek duidt erop dat de hersenen van mensen met autisme anders georganiseerd zijn dan die van andere mensen; het gebied aan de achterkant van de hersenen, dat visuele informatie verwerkt, is beter ontwikkeld.

Dat laat minder hersencapaciteit over voor gebieden die zich bezighouden met het maken van beslissingen en plannen. Dit zou kunnen verklaren waarom sommige mensen met autisme beter zijn dan anderen in het uitvoeren van bepaalde visuele taken.

Sommigen kunnen bijvoorbeeld zeer nauwkeurige en gedetailleerde afbeeldingen uit het hoofd tekenen. Zij vinden het echter soms moeilijk om zaken zoals gezichtsuitdrukkingen te interpreteren.

De conditie verschilt in ernst, van mensen die goed functioneren tot zij die volledig niet in staat zijn om aan de maatschappij deel te nemen.

Volgens de wetenschappers kunnen hun resultaten bijdragen aan nieuwe methoden om mensen te helpen met de conditie om te gaan.

“Dit zou ons bijvoorbeeld kunnen helpen aan een manier om mensen te leren lezen op een veel natuurlijker manier dan de gebruikelijke hulpmethoden voor mensen met autisme,” aldus dr. Laurent Mottron van de Universiteit van Montreal.

“Mensen zijn van nature geneigd om te denken dat autisme een soort ongeorganiseerdheid is. Wat we hier echter zien is dat het een reorganisatie van de hersenen is,” volgens Mottron.

Autisme begrijpen

Autisme-experts wijzen op het belang van de onderzoeksresultaten.

“Dit onderzoek maakt het duidelijk dat autisme niet alleen gezien dient te worden als een conditie waarbij gedragsproblemen een rol spelen, maar ook met specifieke vaardigheden geassocieerd moet worden,” aldus dr. Christine Ecker van het Instituut voor Psychiatrie van Kings College, Londen.

“Het biedt ons een uniek inzicht in de manier waarop mensen met autisme hun omgeving waarnemen en helpt ons sommige delen van hun gedrag te begrijpen.”

Volgens haar draagt het bij aan het begrip van autisme: “Weten wat de sterke kanten en moeilijkheden zijn van personen met autisme kan van nut zijn bij het beter begrijpen van hun behoeften en hoe we hen kunnen helpen het beste uit zichzelf te halen.”

Carol Povey van de National Autistic Society zei: “Dit onderzoek is interessant omdat het begint duidelijk te maken waarom mensen met autisme vaak een sterk enkel kanaal vertonen voor focus en aandacht.”

“Sommige volwassenen met autisme ontwikkelen hun eigen manieren om met deze ervaring om te gaan, sommigen zoeken kalme en rustige plaatsen op, en weer anderen komen er achter dat creatieve uitingsvormen, zoals kunst, hen zowel kunnen helpen om de informatie te verwerken alsmede anderen inzicht te kunnen geven in hoe zij de wereld zien.”

“Hoe meer inzicht we hebben in de gevolgen van autisme voor zintuiglijke verwerking, hoe meer mensen met autisme, hun familie en hulpverleners strategieën kunnen ontwikkelen om het dagelijks leven makkelijker te maken.”

Dit artikel is mijn vertaling van het BBC News-artikel Autistic brains “organised
differently” say scientists. Copyright © 2011 BBC. Gereproduceerd met toestemming van de auteur.

The copyright of this article is owned by BBC News. This version is a translation, used with permission.

Wessel Broekhuis is een 17-jarige scholier en een jonge schrijver. Ook speelt hij in de Metalband Crush. Wessel heeft het Syndroom van Asperger. Zijn debuut heet Alleen met mijn wereld: hoe ik leerde leven met autisme, waarin hij vertelt hoe hij, ook met de invloeden van autisme, een prettig leven heeft weten op te bouwen. Wij interviewden hem over zijn boek en over zijn beleving van autisme.

Over de interviewers
Johanna is een 53-jarige vrouw die pas vorig jaar de diagnose Asperger kreeg. Zij volgt de ontwikkelingen rond Wessel sinds zij in december 2008 in de rubriek Achterwerk van de VPRO-gids las dat hij bezig was met een boek over zijn autisme. Ze heeft Wessel ook zien optreden met zijn band Crush.

Clix is een 29-jarige man met Asperger. Hij is academisch opgeleid tot IT-er. Recent is hij vastgelopen op de arbeidsmarkt en volgt nu een reïntegratietraject. Hij kent Johanna van de PAS-contactdagen en het AutSider-forum, van waaruit deze samenwerking is ontstaan.

Heb je de titel van je boek zelf bedacht? “Alleen met mijn wereld” vinden we nogal negatief klinken. Die titel lijkt te bevestigen dat alle autisten eenzaam zijn en in hun eigen wereld leven. Voor veel volwassenen met een late diagnose geldt juist dat zij ná hun diagnose eindelijk herkenning vind bij andere autisten en dan juist een gevoel van “samen in onze wereld” ervaren.

Wessel: Over de titel is lang nagedacht. Ook de uitgever kwam met voorstellen. Dit is een zinsnede uit het boek en samen met de ondertitel “hoe ik leerde leven met autisme” voelt het kloppend en spreekt er ook wel tevredenheid uit. Een eerder ontwerp voor de voorkant van het boek was te deprimerend (“eenzame jongen, op de rug gezien”). De huidige voorkant is meer passend.

Over de positieve toon van het boek. Je omschrijft je huidige leven als “behoorlijk dicht in de buurt van perfectie”, terwijl je nog maar zeventien bent. Veel autisten lopen pas als ze gaan werken keihard tegen hun beperkingen aan.

Wessel: Je kan er niet veel aan doen, dat je autisme hebt. Je moet er mee leren leven. Er zijn veel andere dingen in het leven waar je ook niets aan kunt doen. Ik ben heel gelukkig geworden met mijn autisme. Het is een deel van me. Ik heb nog geen duidelijke toekomstplannen. Een baan lijkt me een grote uitdaging. Ik ga het ongetwijfeld nog heel zwaar krijgen. Maar ik heb al veel bereikt en ik denk dat het wel gaat lukken. Ik denk dat ik niet bang zal zijn om hulp te vragen. Het is belangrijk om jezelf te kennen. Hulp te vragen. Geen dingen te doen die je niet kan.

Over autisme binnen de familie. Autisten onderling hebben het vaak over de vraag: zijn er méér mensen met autisme in de familie? Herken jij autisme of trekken van autisme bij je ouders? Vind je het belangrijk dat ouders die autistisch zijn een diagnose krijgen en dat het autisme bespreekbaar is?

Wessel: Ik vind het een beslissing van de ouders zelf of die een diagnose willen. Autisme binnen de familie bespreekbaar maken vind ik wel belangrijk.

Over zelfstandig worden. Je moeder is erg belangrijk voor je. Je schrijft: “vooral mijn moeder doet veel. Zij is eigenlijk mijn tolk, mijn vertaler” en “…bijna alsof we één persoon zijn”. Denk je al na over uit huis gaan?

Wessel: Over uit huis gaan denk ik nog niet zo na. Ik ben niet van plan om metéén uit huis te gaan. Volgend jaar is mijn examenjaar. Ik weet nog niet of ik al meteen ga studeren. Misschien ga ik me eerst oriënteren en werken. Ik kan me zonder mijn moeder prima redden, maar ik kan nog niet écht voor mezelf zorgen. Ik ben nu nog niet in staat om een heel huishouden te runnen. Alleen wonen zal een grote uitdaging zijn. Misschien ga ik eerst met andere studenten samen in een huis wonen.

Hoe denk je over een relatie? Denk je dat een evenwichtige relatie mogelijk is voor autisten? Veel autisten lijken een voorkeur te hebben voor een LAT-relatie. Hoe sta jij tegenover andere relatievormen? En heb je ooit nagedacht over hoe het zou zijn om een relatie met een autistische partner te hebben?

Wessel: Een relatie zie ik als een van de uitdagingen waar ik het vast heel moeilijk mee ga krijgen. Een LAT-relatie lijkt me te onduidelijk. Alleen zijn in mijn werkkamer is ook prima. Wat betreft relatievorm zou ik ook luisteren naar de wens van de persoon met wie ik dan een relatie heb. Het moet niet zo zijn dat die zich alleen maar moet aanpassen aan mijn rariteiten. Een Asperger-Asperger-relatie lijkt me té moeilijk. Ik heb een sterke persoonlijkheid nodig die mij de weg wijst, ik denk niet dat ik zelf hulp kan bieden. Voor mij zou zo’n relatie niet goed zijn. Voor een ander kan het misschien wel goed zijn.

Over het verschil tussen Klassiek Autisme en Asperger. De algemene informatie over autisme die je in je boek geeft vinden wij minder sterk dan jouw eigen uitleg van autisme. Je deelt het in bij gedragsstoornissen, terwijl het in de DSM onder ontwikkelingsstoornissen valt. De film Rain Man, die jij een geweldige film noemt, wordt door heel veel autisten helemaal niet zo geweldig gevonden omdat die bij veel mensen het stereotype beeld van “de” autist bevestigt. Dat je het Asperger-syndroom omschrijft als “een soort Autisme-light” vinden we ook twijfelachtig. Er zijn veel mensen voor wie het leven met Asperger helemaal niet zo “light” is. Ook jouw leven lijkt ons helemaal niet zo “light”. En dat “klassiek autisme” altijd samen zou gaan met een beperkt verstandelijk vermogen is een hardnekkige misvatting die door veel normaal- of zelfs zeer hoogbegaafde Klassiek Autisten als zeer pijnlijk wordt ervaren.

Wessel: In mijn boek noem ik de film Rain Man omdat ik wil laten zien dat Aspergers nogal verschillen van de hoofdpersoon uit die film, veel meer sociale vaardigheden hebben. Ik ben geen wetenschapper die de verschillen tussen klassiek autisme en Asperger precies kan uitleggen. Mijn moeder heeft me geholpen bij dit inleidende hoofdstuk. Als ik iemand gekwetst heb spijt me dat oprecht. Dat zullen we in een volgende druk aanpassen.

Je hebt meermalen aan je klasgenoten uitleg gegeven over autisme. Hoe heb je dat aangepakt en wat voor reacties kreeg je daarop?

Wessel: Ik vestig de aandacht dan puur op mijn eigen problemen, de door mijzelf ervaren beperkingen door mijn autisme. Het doel daarvan is: zorgen dat ik niet overschat of onderschat wordt. Ik zette de belangrijke dingen op een rij en maakte er een verhaaltje van dat ik eerst liet lezen aan mijn Ambulant Begeleider, mijn moeder en mijn mentor. De meeste jaren heb ik er echt profijt van gehad dat ik aan de klas uitleg had gegeven.

Contacten met andere autisten op plekken waar autisme de norm is (zoals via AutSider of PAS) lijk je niet zo veel te hebben, is dat een bewuste keuze?

Wessel: Ik ga vooral met niet-autisten om, maar dat is geen bewuste keuze. Ik ken ook wel autisten op school en ik heb nog enkele contacten van het praatgroepje voor autisten waar ik in gezeten heb. De keuze voor regulier onderwijs in plaats van speciaal onderwijs was wel een bewuste keuze.

Naar aanleiding van mijn boek zijn er honderden mensen die via Hyves contact hebben gezocht. Te veel om allemaal terug te kunnen schrijven. Reacties van mensen zonder autisme die meer willen weten over hoe je met iemand met autisme om moet gaan, reacties van mensen die zelf autistisch zijn, ambulant begeleiders die vragen stellen, ouders die hulp vragen, jongeren die graag contact willen. Het is maf om te lezen wat je allemaal los maakt! Ik heb bijna uitsluitend positieve reacties gehad. Alleen stond er in het (zeer christelijke) Nederlands Dagblad een stukje over dat ik zou “flirten met dood en verderf” vanwege mijn voorliefde voor Metal.

Je band Crush is heel belangrijk voor je. Toch hebben jullie nog niet zo vaak opgetreden. Hoe zit dat?

Wessel: We hebben inderdaad nog niet zoveel optredens gedaan. We zijn een jonge band, we spelen voor de lol, hebben niet genoeg vrije tijd en we zijn geen professionele band met alle ondersteuning die daar bij hoort. Er zitten wel enkele optredens aan te komen, zo spelen we op Stofpop en op de Uitmarkt. Dat laatste is een soort package deal: ik ga op het Jongerenpodium voorlezen uit mijn boek én optreden met Crush! Zie ook: http://www.myspace.com/crushamsterdam Iets anders wat ik heel leuk vind is het schrijven van recensies voor de Metalsite Blastbeat. Zo heb ik de kans gehad om allerlei Metal-grootheden te interviewen! Zie: http://www.blastbeat.nl/author/wessel/

Concluderend kunnen we stellen dat Wessels boek een mooie aanvulling is op de reeds bestaande (auto)biografieën van mensen met autisme. Het wordt dan ook door bijvoorbeeld de bekende autisme-onderzoeker Tony Attwood aangeraden om dit soort werken te lezen als onderdeel van het proces om leren om te gaan met de effecten van autisme. (Een uitgebreide lijst van deze boeken is opgenomen in zijn boek Hulpgids Asperger-Syndroom).

Wessel Broekhuis (2010), Alleen met mijn wereld: hoe ik leerde leven met autisme, Uitgeverij Nieuwezijds, Amsterdam. ISBN 9789057123009.

Dit artikel is eerder verschenen in de PAS Nieuwsbrief van juni 2010.

Dr. Tony Attwood – September 1999

Het onderstaande artikel is mijn vertaling van het artikel The Pattern of Abilities and Development of Girls with Asperger’s Syndrome, geschreven door Tony Attwood.

De grote meerderheid van de personen die doorverwezen worden voor een diagnostisch onderzoek naar het Syndroom van Asperger bestaat uit jongens. De verhouding van mannen tot vrouwen bedraagt ongeveer 10:1, maar epidemiologisch onderzoek naar autismespectrumstoornissen wekt de indruk dat deze verhouding 4:1 zou moeten zijn. Waarom is het bij meisjes minder waarschijnlijk dat er kenmerken bij hen herkend worden die duiden op het Syndroom van Asperger? Hieronder volgen enkele voorlopige suggesties die nog bevestigd moeten worden door academisch onderzoek, maar die wel enkele plausibele verklaringen bieden gebaseerd op eerdere klinische ervaringen.

• Het lijkt erop dat veel meisjes met het Syndroom van Asperger hetzelfde vaardighedenprofiel hebben als jongens maar een subtielere of minder ernstige uiting van de kenmerken. Ouders zien misschien weinig in het idee om een diagnostisch onderzoek aan te vragen als het kind zich redelijk lijkt te redden en medici aarzelen wellicht om een diagnose te onderschrijven indien de tekenen niet opvallend afwijkend zijn van het normale bereik van gedrag en vaardigheden.

• We hebben een stereotiep beeld aangaande typisch vrouwelijk en mannelijk gedrag. Meisjes zijn beter in staat om hun emoties te verwoorden en het is minder waarschijnlijk dat zij met fysieke agressie zullen reageren op negatieve emoties zoals verwarring, frustratie en boosheid. We weten niet of dit een cultureel of fundamenteel verschil is, maar we zien dat het bij kinderen die agressief zijn waarschijnlijker is dat zij verwezen zullen worden voor een diagnostisch onderzoek om te bepalen of aan het gedrag een bepaalde ontwikkelingsstoornis ten grondslag ligt en voor advies over het omgaan met het gedrag. Derhalve worden jongens met het Syndroom van Asperger vaker doorgestuurd naar een psycholoog of psychiater omdat hun agressie hun ouders of leraar zorgen is gaan baren. Een gevolg van deze bevooroordeelde verwijzing is dat er niet alleen meer jongens verwezen worden, maar medici en academici kunnen zo ook een verkeerde indruk krijgen van de incidentie van geweld binnen deze bevolkingsgroep.

• Men moet altijd de persoonlijkheid van de persoon met het Syndroom van Asperger in acht nemen en hoe deze omgaat met de ervaren moeilijkheden in sociaal redeneren, empathie en cognitie. Sommige individuen zijn openlijk actieve deelnemers in sociale situaties. Hun ongebruikelijke vaardighedenprofiel in sociale situaties is vrij duidelijk. Sommigen zijn echter terughoudend in de sociale omgang met anderen en hun persoonlijkheid kan worden beschreven als passief. Zij kunnen behoorlijk bedreven worden in het camoufleren van hun moeilijkheden en klinische ervaring geeft de indruk dat de passieve persoonlijkheid bij meisjes gebruikelijker is.

• Iedere persoon met het Syndroom van Asperger ontwikkelt eigen technieken en strategieën om te leren hoe bepaalde vaardigheden en mechanismen om om met dingen om te gaan verkregen kunnen worden. Een techniek is om praktisch advies en morele ondersteuning van gelijken te krijgen. We weten dat kinderen met het het Syndroom van Asperger bij anderen óf sterk moederlijk óf ‘misbruikend’ gedrag oproepen. Indien iemands groep van natuurlijke gelijken uit meisjes bestaat, is het waarschijnlijker dat deze persoon door een grotere meerderheid van deze groep ondersteund en erbij betrokken wordt. Derhalve worden meisjes met het Syndroom van Asperger vaak ‘bemoederd’ door andere meisjes. Zij kunnen het kind suggesties ingeven indien het onzeker is over hoe te handelen of wat te zeggen in sociale situaties, en troost bieden indien het overstuur is. Jongens zijn daarentegen berucht om hun intolerantie jegens kinderen die anders zijn en neigen er vaker naar om hier ‘misbruik’ van te willen maken. Dit kan een onfortuinlijk effect hebben op het gedrag van een jongen met het Syndroom van Asperger en velen klagen erover geplaagd, genegeerd en gepest te worden door andere jongens. Het is interessant om op te merken dat sommige jongens met het Syndroom van Asperger eigenlijk liever met meisjes spelen die vaak vriendelijker en toleranter zijn dan hun mannelijke groepsgenoten.

• De auteur heeft zowel individuele als groepstrainingen voor sociale vaardigheden gegeven aan jongens en meisjes met het Syndroom van Asperger. De ervaring heeft uitgewezen dat in het algemeen de meisjes meer gemotiveerd en sneller van begrip zijn wat betreft de belangrijkste concepten in vergelijking met jongens met het Syndroom van Asperger met hetzelfde niveau van verstandelijke vermogens. Derhalve hebben zij wellicht een betere langetermijnprognose wat betreft het vloeiender worden in sociale vaardigheden. Dit zou kunnen verklaren waarom vrouwen met het Syndroom van Asperger vaak minder opvallen dan mannen met dit syndroom en het minder waarschijnlijk is dat zij worden verwezen voor een diagnostisch onderzoek. De auteur heeft ook gemerkt dat over het algemeen moeders met het Syndroom van Asperger meer ‘moederlijke’ en empathische vaardigheden schijnen te hebben met hun eigen kinderen dan mannen met het Syndroom van Asperger, die soms grote moeite  hebben met het begrijpen van en omgaan met hun kinderen.

• Sommige individuen met het Syndroom van Asperger zijn soms zeer vindingrijk in het gebruik van imitatie en modelleren om hun moeite met sociale situaties te camoufleren. Een strategie die door veel meisjes en sommige jongens gebruikt is, is het observeren van iemand die sociaal vaardig is en het kopiëren van hun gedragswijzen, stem en persona. Dit is een vorm van sociale echolalie of spiegelen waarbij de persoon een oppervlakkige sociale competentie verwerft door de rol te spelen van een andere persoon. Dit wordt geïllustreerd in Liane Holliday Willey’s intrigerende biografie, genaamd “Doen alsof je normaal bent”:
  

  Ik kon aan de wereld deelnemen als toeschouwer. Ik was een fanatiek toeschouwer. Ik werd gefascineerd door de nuances van de handelingen van mensen. Ik vond het eigenlijk vaak wenselijk om de andere persoon te worden. Het is niet zo dat het bewust mijn bedoeling was om dat te doen, maar meer dat het iets was dat ik gewoon deed. Alsof ik geen keus in de zaak had. Mijn moeder zegt dat ik zeer goed was in het vangen van de essentie en persona van mensen. In sommige gevallen nam ik letterlijk iemands uiterlijk en handelingen over. Mijn vaardigheid in het kopiëren van accenten, stembuigingen, gezichtsuitdrukkingen, handbewegingen, pas en kleine gebaren was verbluffend goed. Het was alsof ik de persoon werd die ik nadeed. (blz. 22)

  Het is bij meisjes waarschijnlijker dat ze deel zullen nemen aan spreek- en toneellessen en dit biedt een ideale een sociaal aanvaardbare gelegenheid om les te krijgen in lichaamstaal. Veel personen met het Syndroom van Asperger hebben een wonderbaarlijk goed geheugen en dit kan ook betrekking hebben op het reproduceren van de dialoog van alle personages in een toneelstuk en het onthouden van de dialoog of het ‘script’ van echte gesprekken. Het kennen van het script betekent ook dat het kind zich geen zorgen hoeft te maken over wat het moet zeggen. Acteren kan vervolgens een succesvolle carrièreoptie worden, alhoewel er enige misverstanden kunnen ontstaan indien volwassenen met het Syndroom van Asperger een ander persona in het gewone leven spelen aangezien dit verward kan worden met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis in plaats van een constructieve manier van omgaan met het Syndroom van Asperger.

• Indien een kind meer vrienden zou willen hebben maar duidelijk weinig succes heeft op dit vlak, is een optie het creëren van denkbeeldige vriendjes. Dit komt vaak voor bij jonge meisjes die zich een vriendje voorstellen bij het alleen spelen of poppen gebruiken als vervanging voor echte mensen. Meisjes met het Syndroom van Asperger kunnen denkbeeldige vriendjes en uitgebreid poppenspel creëren dat een oppervlakkige gelijkenis vertoont met het spel van andere meisjes, maar er kunnen verscheidene kwalitatieve verschillen zijn. Het ontbreekt hen vaak aan wederkerigheid in hun natuurlijke sociale spel en ze kunnen te overheersend zijn wanneer ze met hun groepsgenoten spelen. Dit wordt geïllustreerd in Liane Holliday Willey’s autobiografie:
  

  Het plezier zat hem in het opstellen en rangschikken van dingen. Misschien is deze wens om dingen te ordenen in plaats van er mee te spelen de reden dat ik nooit een grote interesse in mijn groepsgenoten had. Zij wilden altijd de dingen gebruiken die ik zo zorgvuldig gerangschikt had. Ze zouden de dingen willen herschikken en opnieuw verwerken. Ze lieten me de omgeving niet beheersen.

  Bij het in haar eentje spelen met poppen heeft het meisje met het Syndroom van Asperger de volledige controle over het script en de regie van het spel zonder inmenging of het moeten accepteren van een afloop die door anderen voorgesteld is. Het script en de handelingen kunnen een nagenoeg perfecte reproductie zijn van een echte gebeurtenis of een scène uit een boek of film. Hoewel van de bijzondere interesse in het verzamelen van en spelen met poppen aangenomen kan worden dat dit een activiteit is die past bij de leeftijd en het niet wijst op een psychische aandoening, is de dominantie en de intensiteit van de interesse ongebruikelijk. Het spelen en praten met denkbeeldige vrienden en poppen kan ook voortduren tot in de tienerjaren, wanneer van de persoon verwacht zou worden dat deze dit soort spel ontgroeid zou zijn. Deze eigenschap zou ten onrechte aangezien kunnen worden voor een indicatie van hallucinaties en waanbeelden, en schizofrenie als diagnostische beoordeling in plaats van het Syndroom van Asperger.

• De meest populaire speciale interesses voor jongens met het Syndroom van Asperger zijn transportwijzen, specialistische gebieden binnen de wetenschap en elektronica, in het bijzonder computers. Het is nu een gebruikelijker reactie van medici geworden om zich af te vragen of een jongen met encyclopedische kennis van deze gebieden het Syndroom van Asperger heeft. Meisjes met het Syndroom van Asperger kunnen geïnteresseerd zijn in dezelfde onderwerpen, maar klinische ervaring suggereert dat hun speciale interesse dieren of klassieke literatuur kan betreffen. Deze interesses worden doorgaans niet geassocieerd met jongens met het Syndroom van Asperger. Het kan zijn dat deze interesse zich richt op paarden of inheemse diersoorten en dat deze eigenschap van de hand gewezen wordt als iets dat gewoon bij jonge meisjes hoort. De intensiteit en kwalitatieve aspecten van de interesse zijn ongebruikelijk. Tienermeisjes met het Syndroom van Asperger kunnen ook een fascinatie ontwikkelen voor klassieke literatuur, zoals de toneelstukken van Shakespeare en poëzie. Beide hebben een intrinsiek ritme dat zij aangenaam vinden en sommigen ontwikkelen hun schrijfvaardigheid en fascinatie met woorden zo dat zij een succesvolle auteur, dichter of literair academicus worden. Sommige volwassenen met het Syndroom van Asperger zoeken nu in de werken van beroemde schrijvers naar aanwijzingen van de ongebruikelijke wijze van waarnemen en redeneren die gepaard gaat met het Syndroom van Asperger. Een voorbeeld is het korte verhaal “Cold” in ‘Elementals: Stories of Fire and Ice’ van A.S. Byatt.

• Tot slot is het de auteur opgevallen dat sommige dames met het Syndroom van Asperger een ongebruikelijk stemgeluid kunnen hebben. Hun stem lijkt op die van een veel jongere persoon, een welhaast kinderlijk geluid. Velen maken zich zorgen over de lichamelijke veranderingen tijdens de puberteit en behouden liever de kenmerken van hun kindertijd. Net als bij jongens met het Syndroom van Asperger hechten zij wellicht geen waarde aan modieus zijn, en geven zij de voorkeur aan praktische kleding en het niet gebruiken van cosmetica of deodorant. Deze laatste eigenschap kan behoorlijk opvallend zijn.

Deze voorlopige verklaringen voor de kennelijke ondervertegenwoordiging van meisjes met het Syndroom van Asperger moeten nog nader bekeken worden in objectieve onderzoeken. Het is duidelijk dat we meer epidemiologische onderzoeken nodig hebben om de echte incidentie onder meisjes vast te stellen en dat bij onderzoek naar klinische signalen, cognitieve vaardigheden en aanpassingsgedrag ook gekeken moet worden naar kwantitatieve en kwalitatieve verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke proefpersonen. Tot die tijd is het waarschijnlijk dat meisjes met het Syndroom van Asperger over het hoofd gezien blijven worden en niet die mate van begrip en hulpmiddelen krijgen die ze nodig hebben.

Literatuurverwijzing

Holliday Willey, L. (2003), Doen alsof je normaal bent: leven met het Asperger-syndroom. Amsterdam, Uitgeverij Nieuwezijds

Dit artikel is een vertaling van http://www.aspergerfoundation.org.uk/infosheets/ta_girls.pdf, copyright © 1999 Tony Attwood.

The copyright of this article is owned by Tony Attwood. This version is a translation, used with permission.

Over de auteurs:

Carol Gray is een adviseur voor leerlingen met autismespectrumstoornissen op de Jenison Public Schools in Jenison, Michigan, VS en directeur van het Gray Center for Social Learning and Understanding, een niet-commerciële organisatie. Carol heeft strategieën en materialen opgezet en ontwikkeld die ontworpen zijn om sociaal begrip te onderwijzen, waaronder Social Stories, Comic Strip Conversations, Pictures of Me, Social Review, The Sixth Sense en The Morning News. Carol geeft wereldwijd meerdere lezingen per jaar.

Dr. Tony Attwood is een klinisch psycholoog die al meer dan 20 jaar in autisme gespecialiseerd is. Deze ervaring beslaat het volledige bereik van uitingsvormen binnen het autistische continuüm, van personen die zwaar gehandicapt zijn tot hoogleraren aan de universiteit. Dr. Attwood heeft meerdere artikelen, hoofdstukken en boeken gepubliceerd. Zijn nieuwe boek, “Hulpgids Asperger-syndroom” (Uitgeverij Nieuwezijds, Amsterdam, 2007) heeft naast de personen zelf ouders en professionals uit de gehele wereld bijgestaan in hun inspanningen om personen met het Syndroom van Asperger te helpen. Dr. Attwood geeft ieder jaar wereldwijd meerdere workshops.

Tony en Carol geven vaak samen workshops, waarvan de meeste plaatsvinden in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Australië. Zij houden zich aanbevolen voor feedback op dit en toekomstige artikelen.

De auteurs willen graag dhr. Brian Gray bedanken, een schoolpsycholoog op de Jenison Public Schools, voor de ideeën die de inspiratie voor dit artikel gevormd hebben, en zijn verdere bijdragen en revisie. Verder willen de auteurs hun waardering uitspreken voor Dr. Liane Holliday Willey voor haar revisie van en feedback op een conceptversie van dit artikel.

De overgang van diagnose naar ontdekking

Figuur 1: Ontdekkingscriteria voor aspie door Attwood en Gray

A. Een kwalitatief voordeel in de sociale interactie, zoals blijkt uit het merendeel van de volgende:

1. relaties met gelijken die gekenmerkt worden door absolute loyaliteit en onberispelijke betrouwbaarheid
2. vrij zijn van vooroordelen gebaseerd op geslacht, leeftijd of cultuur; het vermogen om anderen te beschouwen zoals ze zich daadwerkelijk presenteren
3. hun mening geven of vasthouden aan persoonlijke opvattingen onafhankelijk van sociale context
4. het vermogen om persoonlijke theorieën of perspectieven na te jagen ondanks de aanwezigheid van conflicterend bewijsmateriaal
5. het zoeken van toehoorders of vrienden die in staat zijn tot enthousiasme voor unieke interessegebieden en onderwerpen
   tevens tot aandacht voor detail en het besteden van tijd aan onderwerpen die niet van primair belang zijn
6. luisteren zonder voortdurend te oordelen of aannames te doen
7. voornamelijk geïnteresseerd zijn in significante bijdragen aan het gesprek; de voorkeur geven aan het vermijden van “ritualistisch gebabbel” of sociaal triviale opmerkingen en oppervlakkige conversatie
8. het zoeken van oprechte, positieve, authentieke vrienden met een pretentieloos gevoel voor humor

B. Het vloeiend spreken van “Aspergers”, een sociale taal die gekenmerkt wordt door ten minste drie van de volgende:

1. een vastberadenheid om naar de waarheid te zoeken
2. conversatie die vrij is van bijbedoelingen of een verborgen agenda
3. een geavanceerde woordenschat en interesse in woorden
4. een fascinatie door woordspelingen en andere woordgebaseerde humor
5. geavanceerd gebruik van levendige beeldspraak

C. Cognitieve vaardigheden die gekenmerkt worden door ten minste vier van de volgende:

1. een sterke voorkeur voor details over gehelen (Gestalt)
2. origineel, vaak uniek perspectief bij probleemoplossing
3. uitzonderlijk geheugen en/of herinneringen details die vaak vergeten of veronachtzaamd worden door anderen, bijvoorbeeld: namen, data, roosters, routines
4. geestdriftige vasthoudendheid bij het verzamelen en categoriseren van informatie over een onderwerp dat de interesse heeft
5. volhardend in gedachten
6. encyclopedische of “CD ROM”-kennis van één of meerdere onderwerpen
7. kennis van routines en een gerichte wens om orde en nauwkeurigheid te handhaven
8. helderheid van waarden/het maken van beslissingen die niet gewijzigd worden door politieke of financiële factoren

D. Mogelijke aanvullende eigenschappen:

1. scherpe gevoeligheid voor specifieke zintuiglijke waarnemingen en prikkels, bijvoorbeeld: gehoor, tastzin, zicht en/of reuk
2. sterk in individuele sporten en spellen, in het bijzonder die waar uithoudingsvermogen of visuele nauwkeurigheid een rol spelen, waaronder roeien, zwemmen, bowlen, schaken.
3. “sociaal onvolprezen held” met vertrouwend optimisme: regelmatig het slachtoffer van sociale zwakheden van anderen, maar blijft standvastig geloven in de mogelijkheid tot oprechte vriendschap
4. een hogere kans dan de gemiddelde bevolking om na de middelbare school een universitaire opleiding te volgen
5. zorgen vaak voor anderen die niet binnen de grenzen van gebruikelijke ontwikkeling vallen

Figuur 2: Vijf strategieën om betekenis toe te voegen aan complimenten, bevestiging en sociale verworvenheden.

1) De beste complimenten zijn die die gegeven worden als anderen een persoonlijk gewaardeerde eigenschap of sterke kant opmerken. Het is voor ouders en professionals belangrijk om de tijd te nemen om er achter te komen welke eigenschappen het belangrijkste zijn voor of het meest gewaardeerd worden door het aspie-kind of -volwassene. Verder kan het door sterke kanten te ontdekken via de nieuwe aspie-criteria voor ouders en professionals makkelijker zijn om deze te identificeren en erkennen indien ze getoond worden. Eigenschappen zoals loyaliteit, eerlijkheid, doorzettingsvermogen, logica, intelligentie en oprechtheid zijn een frequent compliment waard.

2) Bij betekenisvolle bevestiging is het belangrijk dat de toewijzing aan oorzaken op nauwkeurige wijze gebeurt. Een kind kan bijvoorbeeld vastberaden vasthoudend zijn omdat hij familie is van negen mensen die deze eigenschap ook vertonen. Hoewel aspie met bepaalde sterke kanten geassocieerd kan worden, neemt het niet de plaats in van de invloed van andere belangrijke factoren, zoals leeftijd, persoonlijkheid, karakter, of geërfde persoonlijkheid of talent. Eerst naar deze eigenschappen kijken bij het toewijzen van verdienste verhoogt de betekenis en nauwkeurigheid van complimenten. Als andere factoren een eigenschap of talent niet verklaren, of de intensiteit ervan, verdient de aspiefactor wellicht de eer, of op zijn minst een “eervolle vermelding” als deel van een combinatie van factoren.

3) De betekenis van complimenten kan versterkt worden met toegang tot interesses (boeken, muziek, computers); iemand die de tijd neemt om interesse te tonen in een onderwerp dat van belang is voor het kind, of het gebruik van visuele materialen om abstracte prestaties te verduidelijken (een “blauwe speld voor inzet” of “gouden medaille voor behulpzaamheid”).

4) Social Stories voegen betekenis toe aan sociale informatie, waaronder complimenten. Ze “passen precies in het plaatje” bij het prijzen van eigenschappen die een aspie-persoon in zichzelf waardeert. Een Social Story kan het gebruik van logica of intelligentie door een kind beschrijven, een prestatie toejuichen, of een talent vieren. Het plaatsen van de informatie – en gerelateerde foto’s of fragmenten van het werk – in een verhaal creëert een tastbare, positieve weergave die een een kind kan helpen bij het begrijpen van zijn eigen sterke kanten en waarde.

5) Het besteden van enige aandacht aan de woorden en formuleringen die ouders en professionals gebruiken bij het geven van complimenten – in het bijzonder voor sociale prestaties – kan forse resultaten opleveren. Het noemen van een talent bij het prijzen van sociale verworvenheden (“Wat een logischerwijs vriendelijke daad!” of “Wat een intelligent idee om Amber uit te nodigen om te komen spelen!” of “Het is slim om Beth ook even met het speelgoed te laten spelen!” kan de aandacht van het kind trekken en betekenis aan de erkende sociale vaardigheid toevoegen.

Dit artikel is een vertaling van http://www.thegraycenter.org/get-help/articles/96, copyright © 1999 Carol Gray en Tony Attwood. Gereproduceerd met toestemming van de auteurs.

This article is a translation, used with permission.

Het onderstaande artikel is mijn vertaling van het artikel Positive Traits of Asperger’s Syndrome, geschreven op 15 augustus 2008 door Jennifer Copley.

Veel personen met het Syndroom van Asperger hebben een aantal positieve eigenschappen, waaronder integriteit, intelligentie, uithoudingsvermogen en het vrij zijn van vooroordelen.

Het Syndroom van Asperger, ook wel bekend als “autisme light” of een “schaduwsyndroom” van autisme, is een autismespectrumstoornis die voorkomt bij ongeveer 1 op de 200 kinderen. Personen met het Syndroom van Asperger, oftewel “Aspies” (een term die voor het eerst gebruikt werd door Liane Holliday Willey in Doen Alsof Je Normaal Bent) zijn hoogfunctionerend in die zin dat zij beter in staat zijn sociale relaties te onderhouden dan personen met autisme. In tegenstelling tot mensen met autisme scoren Aspies vaak hoog bij metingen van verbale intelligentie. Bij het bespreken van stoornissen zoals het Syndroom van Asperger, bestaat de neiging om de aandacht te leggen op negatieve aspecten, zoals moeite met het opvangen van sociale signalen. Veel personen met het Syndroom van Asperger hebben echter ook positieve eigenschappen, wat bij sommigen de vraag oproept of het niet beter zou zijn om het te zien als een verschil in plaats van een stoornis.

Betrouwbaar en te vertrouwen

De meeste mensen met het Syndroom van Asperger zijn betrouwbaar en loyaal. Ze spelen geen spelletjes en dwingen anderen niet om aan veeleisende sociale verwachtingen te voldoen. Aspies hebben geen verborgen agenda en stellen er geen belang in om anderen kwaad te berokkenen of van hun zwakheden te profiteren. Zij zijn niet geneigd om degenen in hun omgeving voor te liegen, te bestelen of hun reputatie aan te vallen. Aspies zijn hoogstwaarschijnlijk geen pestkoppen, zwendelaars of sociale manipulatoren, en meisjes met het Syndroom van Asperger zijn minder geneigd om lichtgeraakt of bitchy te zijn dan hun neurotypische evenknieën. Alhoewel sommige personen met het Syndroom van Asperger uit kunnen halen als ze geprovoceerd worden, is het onwaarschijnlijk dat zij aan zullen vallen als dit niet het geval is, op verbale of andere wijze. Aspies brengen graag tijd alleen door en zijn prima in staat zichzelf te vermaken. Hoewel de meesten graag vrienden hebben, is hun behoefte aan sociaal contact doorgaans niet zo sterk als die van normale mensen. Omdat zij niet door een intense sociale drijfveer ertoe aangezet worden om tijd door te brengen met wie er op dat moment ook maar toevallig beschikbaar is, kunnen zij selectief zijn, waarbij zij eerlijke, oprechte, betrouwbare mensen kiezen die hun interesses delen.

Vrij van vooroordelen

Aspies hebben een zeer accepterende houding tegenover de eigenheden en eigenaardigheden van anderen. De meesten discrimineren niemand op grond van ras, geslacht, leeftijd, of welk ander oppervlakkig criterium dan ook, en beoordelen mensen in plaats daarvan op basis van hun gedrag. Doorgaans erkennen zij hiërarchieën niet, en zullen dus waarschijnlijk niemand een superieure status verlenen vanwege het simpele feit dat deze persoon rijk is of een hoge positie binnen een organisatie heeft bereikt. Personen met het Syndroom van Asperger kunnen luisteren naar de problemen van anderen en een nieuw perspectief bieden, waarbij zij een pure inschatting geven die niet gekleurd is door de beoordeling die mensen vaak maken wat betreft elkaars sociale positie of sociale vaardigheden. Anderen kunnen ontspannen en zichzelf zijn in het bijzijn van een Aspie zonder bang te zijn voor een sociale afstraffing.

Hoge integriteit

Aspies zullen niet met de kudde meelopen als ze weten dat iets verkeerd is. De meesten zullen bij hun standpunt blijven, zelfs als zij geconfronteerd worden met intense sociale druk, en hun waarden worden niet vormgegeven door financiële, sociale of politieke invloeden. Veel Aspies hebben een goede werkhouding en besteden aandacht aan details. Aangezien zij consciëntieus, betrouwbaar en eerlijk zijn, zijn veel Aspies zeer goede werknemers indien zij in staat worden gesteld hun eigen tempo te bepalen en te werken binnen een solitaire dan wel sociaal ondersteunende omgeving. Aspies zijn vasthoudend, en als zij zich ergens op richten of iets beloven, kan men er meestal van op aan dat zij dit ook uitvoeren.

Intelligent en getalenteerd

Personen met het Syndroom van Asperger hebben vaak een bovengemiddelde intelligentie, en velen van hen hebben een of meerdere uitgebreid ontwikkelde talenten. Het is bij hen waarschijnlijker dan bij de rest van de bevolking dat zij een universitaire opleiding zullen volgen, en aangezien velen zich aangetrokken voelen tot technologie, worden zij vaak zeer vaardig met de technologische middelen die benodigd zijn voor een goedbetaalde baan in het Informatietijdperk. Enthousiasme en een neiging tot obsessief onderzoek zorgen ervoor dat Aspies een brede en diepe kennis verwerven van onderwerpen die hen interesseren. Ze hebben een hekel aan gekeuvel en trivialiteiten, en praten in plaats daarvan liever over zaken die er toe doen en die hun kennis zullen verrijken. Aangezien zij een uitzonderlijk goed geheugen hebben, kunnen personen met het Syndroom van Asperger komen met een scala aan interessante feiten (hoewel sommige van deze feiten alleen door de Aspies zelf interessant gevonden zullen worden), en kunnen zij zich kleine details herinneren die door anderen niet opgemerkt worden. Ook dragen zij een zeer originele kijk op probleemoplossing bij, en hun hoge gevoeligheid zou ook creatieve talenten kunnen ondersteunen.

Extreem uithoudingsvermogen

Sommige personen met het Syndroom van Asperger beschikken over een groot uithoudingsvermogen bij het uitvoeren van bezigheden waar zij van houden, hetgeen zich kan vertalen in een talent voor bepaalde atletische prestaties, afgezien van de neiging om onhandig te zijn. Sommige Aspies hebben talent voor zwemmen, roeien, hardlopen, bodybuilden of andere activiteiten die langdurige lichamelijke inspanning vereisen. Vaak geven zij de voorkeur aan individuele sporten in plaats van teamsporten, aangezien daar geen sociale eisen zijn en ze volledige controle over de activiteit kunnen uitoefenen. Degenen die een interesse in sport of lichamelijke conditie ontwikkelen houden zich daar waarschijnlijk dagelijks mee bezig, vaak lang achtereen. Deze neiging om zonder afwijkingen aan routines vast te houden stelt Aspies met deze interesse in staat om gezond en in conditie te blijven, waarbij zij een trainingsgerichtheid aan de dag leggen die door normale mensen alleen geëvenaard kan worden door een heroïsche uitoefening van wilskracht.

Meer over dit onderwerp

Dit artikel biedt een kort, algemeen overzicht van van veel voorkomende positieve aspecten, maar er bestaan behoorlijke verschillen tussen personen met het Syndroom van Asperger, en niet alle Aspies zullen al deze eigenschappen vertonen. Indien u uitgebreidere informatie zoekt over het Syndroom van Asperger, kunt u de bronnenlijst bezoeken op de website van Online Aspergers Information and Support (OASIS): http://www.aspergersyndrome.org/

Literatuurverwijzingen

• Hulpgids Asperger-Syndroom, Tony Attwood
• “The Discovery of Aspie Criteria” door Carol Gray en Tony Attwood, The Gray Centre
• “Hacker Reminds Some of Asperger Syndrome” (29 maart 2001) door M.J. Zuckerman, USA Today

Dit artikel is een vertaling van http://autismaspergerssyndrome.suite101.com/article.cfm/positive_traits_of_aspergers_syndrome, copyright © 2008 Jennifer Copley, alle rechten voorbehouden. Gereproduceerd met toestemming van de auteur.

The copyright of the article Positive Traits of Asperger’s Syndrome in Autism/Asperger’s Syndrome is owned by Jennifer Copley. Permission to republish Positive Traits of Asperger’s Syndrome in print or online must be granted by the author in writing. This version is a translation, used with permission.